Affettik Klinigi

27 yasindaki Eylem, Izmir’de yasayan genc bir ofis calisanidir. Gecirdigi agir bir manik atak sonrasi gerceklikle bagi zayiflamaya baslar. Insanlarin yuzleri yabancilasir, sesler anlamini kaybeder ve kendi kimligi bile ona ait degilmis gibi hissettirmeye baslar. Yasadigi psikolojik kriz sonrasi bir affektif hastaliklar klinigine yatirilir. Klinikte ilk gunlerinde kendisini bir insandan cok “hasta dosyasi” gibi hisseder. Doktorlar teshisler ve tedavi yontemleri uzerinde dururken, Eylem iceriden yavas yavas cozuldugunu dusunur. Zamanla diger hastalarla bag kurmaya baslar: Cem, gecmisinin agirligini tasiyan eski bir edebiyat ogretmeni; Arda, konusmayi reddeden genc bir muzisyen; Sevgi, obsesif dusuncelerle mucadele eden kirilgan bir kadin; ve Kemal, yillarca polislik yaptiktan sonra duygusal tukennislik yasayan eski bir komiser... Eylem kisa sure sonra sunu fark eder: Gercek iyilesme yalnizca ilaclarda ya da doktor odalarinda degil, insanlarin birbirinin yarasini sessizce tasidigi anlarda baslamaktadir. Bu yuzden klinikte birbirlerine, kendilerine ve hayata dair kirginliklari icin tek bir cumle kurarlar: “Affettik.” Her seyi. Taburcu gunu yaklastikca Eylem korkmaya baslar. Disaridaki hayat hala hizli, mekanik ve yabancidir. Klinik ise onun icin bir hastaneden cok, kirilmis insanlarin birbirine tutundugu gecici bir eve donusmustur. “Affettik Klinigi”, delilik ve normallik arasindaki ince cizgiyi sorgulayan; anlasilma, yalnizlik, affedis ve insan temasinin iyilestirici gucu uzerine varoluscu bir psikolojik dramadir.